خود کرده را تدبیر نیست

حسی دارم...حسی شبیه له شدن...حسی شبیه بی ارزش خوانده شدن....اینکه حرفام بی جواب بمونه رو نمیدونم چی توجیه میکنه...هرچی هست که همیشه دلیلی برای هر کار کاری داره و از نظر خودش بهترین کار همینه...من از این به بعد چه میکنم؟کی می خوام تصمیم بگیرم که جور دیگه ای رفتار کنم؟دور از خشم و احساس...کاملا بر مبنای عقل...کاملا بر مبنای دور اندیشی....کی می خوام این تصمیم رو عملی کنم.....وقتی هنوز منتظرم!اون چی؟ منتظره؟یا نه...فقط دنبال دست به سر کردن منه؟جواب این سوال باید تاثیری در تصمیم گیری من داشته باشه؟این چه کشش عجیبی ه؟این کشش بی نهایت....